Hulp vragen is ook geven. Hoe werkt dat?
In het boek “Wat als we gewoon gaan?” beschrijft Merijn Ruis een fantastische fietstocht door Europa die hij met zijn beste vriend maakte. Het was een lang gekoesterde wens die vooral een besluit nodig had. Ze hadden allerlei ideeën om kosteloos te overnachten en beperkten hun budget voor eten, want met hun tocht wilden ze geld ophalen voor de Alzheimer Stichting. Dat maakte dat zij regelmatig een beroep op anderen deden. En dan blijkt de wereld vol met aardige mensen die graag helpen! Het deed anderen zoveel plezier, dat Merijn tot de conclusie kwam: hulp vragen is ook geven! Je biedt anderen de kans om iets te doen waar ze gelukkig van worden. Alleen zitten daar wel een aantal voorwaarden aan vast. Want je wordt niet zomaar blij van iedere hulpvraag.
Het moet wel mogelijk zijn om te helpen
Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje met de vraag of ik mee wilde helpen met de organisatie van een Kerstnachtdienst in een park. Een paar vaste organisatoren konden door omstandigheden niet en ze zochten vervangers. Daar gaat best wel wat tijd in zitten, dacht ik, en die is nogal schaars in het najaar. Daarnaast is het regelen van zaken iets dat ik doorgaans liever aan anderen uitbesteedt. Dat waren voor mij twee redenen om afwijzend te reageren. Daardoor ontdekte ik dat het in ieder geval belangrijk is dat je ook echt kán helpen, wil je blij worden van een hulpvraag. Het moet je weinig moeite kosten, of de moeite moet je plezier opleveren.
Het is belangrijk dat je autonomie ervaart
Natuurlijk reageerde ik niet geheel negatief, want zo’n Kerstnachtdienst op zich is heel leuk en zeker in het park. Daar heb ik eerder ook al eens aan meegeholpen. Dus ik gaf wel aan in de mail dat ik met plezier help met hand- en spandiensten als ze die op de dag zelf nodig hebben. Daarnaast gaf ik op verzoek tips wie ze eventueel nog konden benaderen. Wat ik hierbij ervaren heb, is dat het belangrijk is dat je ruimte ervaart in de manier waarop je kunt helpen. Als je iets niet kunt, dat je aan kunt geven wat wel mogelijk is. Ook is het belangrijk dat je autonomie ervaart in de manier van helpen, want dan kun je het ook beter naar je mogelijkheden doen.
Direct contact maakt veel verschil
Nu was afwijzend reageren met een mailtje redelijk makkelijk te doen. Wat zou er gebeurd zijn als ik gebeld was? Dan had er sowieso een gesprek plaatsgevonden. De ander had meer kunnen vertellen wat er zoal gedaan moet worden, ik had daar vragen over kunnen stellen en samen hadden we kunnen onderzoeken op welke manier ik wel kon bijdragen. Er was in ieder geval meer relatie ontstaan en dat maakt überhaupt dat je makkelijker ergens “ja” tegen zegt. Je wordt meer persoonlijk aangesproken en je voelt meer dat je belangrijk bent voor de ander, omdat die tijd en aandacht investeert.
Als je maar wel direct ter zake komt
Ik word ook regelmatig gebeld door goede doelen die ik al steun. Dan komt er altijd eerst een heel verhaal om je te bedanken en waarom dat zo belangrijk is. Meestal krijgen zij daar van mij de tijd niet voor, want ik weet allang waarvoor ze bellen en ervaar acuut irritatie. Dus ik gooi er al snel in: “Je belt zeker voor meer geld.” Zelden ben ik daartoe nog genegen door de start van het gesprek. Dan heb ik liever dat ze direct beginnen met: “Wij bellen u, omdat wij uw hulp nodig hebben.” Helpen doen we liever, als je eerlijk bent over je situatie en je bedoeling open op tafel ligt.
En toch kunnen we iedere vraag in dankbaarheid ontvangen
Ook al dient een verzoek om hulp aan een aantal voorwaarden te voldoen om er blij van te worden, we kunnen het hoe dan ook in dankbaarheid ontvangen. Want de ander vraagt het niet voor niets aan ons. Blijkbaar ziet de ander in ons iemand met de juiste competenties en mogelijkheden. En omdat we de keuze voorgelegd krijgen, worden we gezien als iemand die stevig genoeg is om autonoom besluiten te nemen. Daarbij zegt de ander met het directe beroep: je bent belangrijk voor mij. Dat zijn wel heel veel complimenten in één vraag. Dus, wie ga jij een plezier doen met jouw hulpvraag?
Epiloog
Afgelopen week had ik het in een training over het boek van Merijn en over “Hulp vragen is ook geven”. Een van de deelnemers reageerde enthousiast dat zij het boek net had uitgelezen. En in de pauze werd haar verhaal nog mooier. Zij had namelijk haar fiets aan de vriend van Merijn verkocht. Via Marktplaats was hij in contact gekomen. Als ik het goed onthouden heb, hebben ze zo’n anderhalf uur aan tafel met elkaar gesproken. Vervolgens heeft zij de fiets voor veel minder verkocht dan zij van plan was, omdat zij het hem gunde. Met veel plezier heeft zij hem geholpen en hoe gaaf is het als je vrijgevigheid het begin is van een avontuur dat ook nog eens in een boek terecht komt!

